Eurogress Aachen (Aken), 22 mei 2026
Tekst en foto’s: Martien Koolen

Steve Hackett is ondanks zijn leeftijd (76) nog steeds heel vaak in het livecircuit te bewonderen. Vanavond bracht Hackett met band in Aken een twee uur durende muzikale reis door Genesis-klassiekers en solomateriaal, die zowel puur vakmanschap als ook spelplezier ademde.

De begeleidende band van Hackett, Nad Sylvan (zang), Jonas Reingold (bas) en Rob Townsend (sax, fluit, percussie) kent sinds kort twee nieuwkomers, namelijk: Lalle Larsson (keyboards) en Felix Lehrmann (drums), en in het interview met Steve voorafgaand aan deze show, zei hij dat dit waarschijnlijke de beste band is die hij ooit heeft gehad.

De show start met het bombastische, symfonische “geweld” van The Devil’s Cathedral, een song van het uitstekende album Surrender Of Silence (2021), gevolgd door mijn favoriete Hackett-song Every Day, van zijn derde soloalbum Spectral Mornings; een plaat die inmiddels 47 jaar oud is. Every Day kent een heerlijke glasheldere melodie en de gitaarmelodieën en gitaarsolo’s aan het einde van deze track zijn werkelijk fenomenaal en bezorgen mij elke keer weer kippenvel.

Dan is het tijd voor een nieuwe track, getiteld The Sea Inside, en als alle songs voor het nieuwe album, dat volgens Steve bijna klaar is, zo klinken als dit nummer dan wordt dat zonder twijfel weer een uitmuntende Hackettplaat. The Steppes van het Defector-album (1980) is een verrassende keuze voor deze set, maar wel een prachtige. Van Hackett’s solo gems gedeelte volgen dan nog Camino Royale van het Highly Strung-album (1983) en natuurlijk het alom bekende, prachtige Shadow Of The Hierophant (alleen het tweede instrumentale gedeelte trouwens) van Hackett’s debuutalbum.

Na een korte pauze volgen dan de Genesis klassiekers: Dancing With The Moonlit Knight (een van mijn favoriete Genesis songs), The Cinema Show, Aisle Of Plenty, Firth Of Fifth (met iconische gitaarsolo) en natuurlijk de epische prog rock Genesis gem pur sang Supper’s Ready.

Het meer dan uitstekende concert sluit af met de Genesis-parels Dance On A Volcano en Los Endos, beide zijn trouwens te vinden op het fantastische zevende Genesisalbum A Trick Of The Tail, dat in 1976 werd uitgebracht.

De gitaartoon van Hackett was de hele avond voorbeeldig, warm, emotioneel, expressief en steeds met genoeg “bite”. Het was dus weer een meeslepende, muzikale integere show, die nog maar eens, ten overvloede trouwens, aantoonde dat het repertoire van Genesis en Steve Hackett nog altijd relevant is.