Ruige gitaren, tropische hitte en een vleugje vernieuwing
Het Limburgse Pinkpop is al decennia de safe pace onder de festivals voor muziekliefhebbers die van ronkende gitaren en zo af en toe een beat houden. Progressief programmeren doet het mega-evenement in Landgraaf dan ook niet, maar dit jaar werd er wel groei in verfrissende uitbreiding gezocht. Hoewel de term fris bij dertigplus graden op meerdere vlakken een uitdaging bleek.
Tekst: John den Braber / Foto’s: Martien Koolen
Pinkpop (Landgraaf), 19 t/m 21 juni 2026
Net als tijdens de afgelopen editie steeg het kwik naar ongekende hoogte tijdens de 55ste editie van Pinkpop, op en rond de Landgraafse draf- en renbaan. Dat de bezoekers daarbij op de open vlakte de schaduw amper konden vinden, was voor de organisatie een eyeopener en zo werden voor deze editie extra tenten neergezet en koele plekken ingericht. Een van deze plekken diende twee doelen: verkoeling en muzikale verrassing. Want bij de ingang, tegen de bosrand, was er met het Sun Square een plaats waar kon worden gedanst, meegebruld tijdens karaoke en silent disco en zelfs de wedstrijd van Oranje op een groot scherm te volgen. Maar het allerbelangrijkste: op deze spot kregen ook spraakmakende talenten als dj Iris Korver, Def, Get Lucky en Jet van der Steen een mooi podium voor – met name – de jongste generatie. En dat pakte goed uit. Het bruiste er van de frisse energie en het bleek ook een plek waar de doorgewinterde Pinkpopbezoeker zich even kon terugtrekken van het gitaargeweld, want dat was er in uiteraard overvloed.
Landfill indie
Op de openingsdag was het Londense The Vaccines de eerste band die het hoofdpodium figuurlijk mag afbreken. De Britten, boegbeelden van de Landfill indie-generatie, zijn een festivalzekerheidje met ijzersterke hits als Wetsuit en Norgaard, die echter al wel wat belegen zijn, want afkomstig van hun debuutalbum uit 2011. Maar op deze late namiddag landt ook het meer recente werk van de groep van frontman Justin Young in een gespreid bedje.
Het Canadese The Beaches is al jaren een critics darling, maar het vrouwelijke viertal bewijst in de Tent Stage dat ze ook een festivalpubliek moeiteloos bespelen. De poprock-show is opzwepend, maar voert het publiek ook mee door de persoonlijke levensverhalen van de dames uit Toronto. Ex-vriendjes gaan namelijk met naam en toenaam aan de schandpaal, waarbij situationships in alle herkenbare vormen de rode draad vormen. Hoogtepuntje is de single Edge of the Earth van de tv-hitserie Off Campus, die het kwartet in beeld bracht bij het grote publiek.
Imposante vocalen
Op het hoofdpodium, officieel South Stage genoemd, schakelt Teddy Swims een paar tandjes terug. Niet verkeerd in deze temperaturen, maar vooral ook noodzakelijk om zijn imposante vocalen te laten gloriëren. De soulstem van deze – qua postuur en looks al even imposante – Amerikaan is van wereldklasse en zelfs een – toch wel – cheezy nummer als Van Halen’s Jump, brengt hij op zijn manier naar een ander niveau. Met zijn hits Lose Control en The Door reikt – met name door zij flinke band – de zanger uit Georgia ver voorbij de tv-schermen, waardoor hij het hele veld met gemak om zijn vinger windt.
Tussen de top 40-muziek van Zara Larsson en de power-emo van Twenty One Pilots en een enorme hoosbui, trekt vooral het Amerikaans-Engelse duo VOILÀ om meerdere redenen de aandacht. Het veld voor het bescheiden Stage 4 staat vol bezoekers met konijnenoren op het hoofd, omdat de bandleden zich ware magicians voelen. De muziek is iets minder magisch en vooral lekker vol en pompeus, al zijn de refreinen van het tweetal bijzonder aanstekelijk en zitten de teksten uren later nog in het hoofd.
Bij de ballen grijpen
Op zaterdag is het Schotse Franz Ferdinand de eerste act die het vuurtje op Pinkpop aansteekt. De groep van Alex Kapranos is bezig aan de zoveelste comeback en blijkt in topvorm. En een band met enorme festivalervaring, want zo laat in de namiddag en op een van de warmste dagen van het jaar, moet je het publiek meteen bij de ballen grijpen en dat gebeurt met de grote hit Matinée als opener. De frontman haalt alles uit de kast om Pinkpop aan het dansen te krijgen – inclusief zwaaiende armpjes en een sitdown bij Take Me Out – en dat werkt bijzonder goed. Zelfs de meest ingedutte bezoekers gaan rechtstaan voor deze festivalgrootheden.
Generatiegenoten Editors tappen uit een ander vaatje en bouwen hun set een stuk rustiger op. De groep van Tom Smith stond a zesmaal (!) eerder op Pinkpop en eerlijk gezegd: zonder nieuw album is de frisse smaak er wel een beetje af. Goed: de hits als Munich en An End Has A Start blijven poprockklassiekers, maar nieuw werk – lees urgentie – zou een nieuwe terugkeer van de Britten naar Limburg pas rechtvaardigen.
Nieuw muzikaal hoofdstuk
Hoe anders is dat bij The Cure. In 2019 redde de eighties-formatie al de jubileumeditie van Pinkpop met een magistrale greatest hits-show en nu – zeven jaar later – doen ze dat nog eens dunnetjes over. De Britten hebben sindsdien een nieuw album, maar verloren ook gitarist/toetsenist Perry Bamonte afgelopen jaar.  Dat zijn vervanger Eden, de zoon van bassist Simon Gallup en petekind van frontman Robert Smith is, maakt de nieuwe chemie op het podium extra beklijvend. De hits – in combinatie met naadloos passend minder bekend werk – vliegen voorbij. Momenten dat je beseft hoeveel impact The Cure heeft gehad – en nu nog steeds heeft, als je bijvoorbeeld denkt aan de samenwerking met superster Olivia Rodrigo. Soms is een optreden van een ‘band uit het verleden’ puur een nostalgische trip. Vanavond werd er een nieuw muzikaal hoofdstuk geschreven.
Op zondag zijn alle ogen gericht op het legendarische Foo Fighters, maar voor de afsluiter is er nog genoeg te genieten nabij Snow World. Wat dacht je bijvoorbeeld van Royel Otis? Misschien niet een naam die meteen een belletje doet rinkelen, maar het Australische duo is vandaag hét medicijn tegen zonnesteken en lauw-bier-katers. Toegegeven: het was hardwerken voor Royel Maddell en Otis Pavlovic op het enorme hoofdpodium, maar met hun heerlijke, uptempo songs en vol ontwapenende meezingrefreinen, gaan zelfs de meest brakke bezoekers mee in de goeie vibes van het tweetal uit Down Under. Â
Steengoede songs uit Den Haag
Na hun zeer succesvolle stadionreeks in De Kuip, staat DI-RECT dit najaar even verderop in Rotterdam Ahoy met een aantal shows. De band bestaat 25 jaar en dus is een tussenstop in Landgraaf een zeer logische. De Haagse jochies zijn inmiddels allang heren en sinds de komst van zanger en songwriter Marcel Veenendaal een wervelwind op het podium met een karrenvracht aan steengoede songs. Prijsnummer is nog immer Soldier On, een thema van hoop dat ons land mede door de coronacrisis sleepte.
De fans van DI-RECT – of Foo Fighters – hoeven zich slechts om te draaien om te wisselen tussen de twee muzikale giganten. Want waar de Haagse band stopt, begint niet veel later de Amerikaanse rockformatie van Dave Grohl op het hoofdpodium. Aan een show van deze rockiconen kun je je eigenlijk nooit een buil vallen. Fans smullen, liefhebbers worden verrast en ook de bezoekers aan de rand van het veld voelen de connectie via alle pakkende songs. Daarbij is de frontman natuurlijk de magneet die de ogen van het hele veld op zich gericht weet. Grohl weet ook wat je als afsluiter van een lang, snikheet festival moet doen, namelijk: gasgeven. De hits vliegen als uit een mitrailleur om je oren en de zanger zelf is – ondanks de tropische omstandigheden – niet te stuiten. Na achttien bangers is Everlong de logische (meezing) afsluiter.
Onverwoestbare dinosaurus
Pinkpop 2026 was niet veel anders dan voorgaande edities. Goed; er waren cosmetische verbeteringen en het extra podium in de groene zone was een verademing, maar als format is het Limburgse festival als een onverwoestbare dinosaurus. Reis niet naar het Zuiden voor toeters en bellen, maar voor ruige gitaren en af en toe een paar beats. Dat zal hopelijk en waarschijnlijk wel tot de honderdste editie het beproefde recept blijven.
