Lowlands tussen commercie en cult: de magie is er nog
Ondanks een uitstekende line up, was het Lowlands festival voor het eerst in tien jaar niet uitverkocht. Moet het ‘Randstadjongeren-feest’ in de Flevopolder zich zorgen maken of hebben alle grote festivals het simpelweg lastiger dan voorheen? Classic Rock Magazine was in Biddinghuizen en zocht uit of het ‘ouderwetse’ Lowlands-gevoel nog steeds hét lokkertje is voor de echte muziekliefhebbers.
Tekst: John den Braber
Foto’s: Classic Rock Magazine
Lowlands (Biddinghuizen), 21 t/m 23 augustus 2026
Je zou bijna medelijden met hem hebben. Bijna, want Lowlands-directeur zijn is natuurlijk een baan waar iedere festivalorganisator van watertandt. Maar de sterren stonden bij aanvang van de 32ste editie van a Camping Flight To Lowlands Paradise voor debuterend eindbaas Camiel La Rutte wat flauwtjes aan de hemel. Lowlands was namelijk voor het eerst sinds 2016 niet uitverkocht. Bepaald geen lekkere start dus. De hype, waarin festivals binnen een kwartier door de kaarten heen zijn, lijkt sowieso voorbij. Of – op zijn minst – in een dip te zitten.
OP DE SCHOP
In interviews vertelde La Rutte, opvolger van Eric van Eedenburg, die na 25 jaar met vlag en wimpel afzwaaide, dat hij grote plannen met het festival heeft en er vanaf volgend jaar het nodige op de schop gaat. Toch was de stempel van de nieuwe directeur ook deze editie al enigszins te bespeuren. Met name op en rond het festivalterrein was het onmogelijk om langs de grote merknamen te kijken. Een pizza via een fietskoerier laten bezorgen op de camping? Geen probleem. Grote sportmerken die hun kleding verkopen? Kies maar uit. Een groot bierterras boven de ingang van de Heineken-tent? Kom maar door. De commerciële stap naar voren die Van Eerdenburg al zette, wordt door La Rutte zeker niet gepauzeerd. Maar diezelfde La Rutte bracht ook een schitterende kunstervaring, genaamd Chasing The Dot, richting Biddinghuizen. Een hallucinerend mooi project waar meerdere jaren voorbereiding in zat en vast flink wat knaken kostte. Beleving blijft dus de komende jaren gelukkig nog wel steeds prioriteit nummer één.
TIKTOK-ARTIESTEN
Het allerbelangrijkste voor een positieve belevingservaring, blijft op een muziekfestival uiteraard de geprogrammeerde muziek. Wat dat betreft was deze editie van Lowlands echt een ‘klassieker’. Want waar de afgelopen jaren steeds meer tiktok-artiesten richting het festival trokken, keken de boekers voor deze editie ook wat vaker richting de grote- en kleine clubs, waar ruige gitaren nog weeldig klinken. Natuurlijk speelde alternatieve muziek altijd al een enorme rol in de programmering, maar dit jaar leken er meer schurende, ongepolijste acts te bewonderen dan de laatste jaren. Dit leidde tot een veel meer uitgebalanceerde line up, waarbij – daar komt het cliché – echt voor elk wat wils was binnen de festivalpoort.
Op de openingsdag stal in het begin van de middag Jet van der Steen de show in de India. Een flinke tent die de geboren Delftse moeiteloos voltrok. De zangeres – ooit The Voice-deelneemster – lijkt geboren voor het podium en weet haar publiek steeds mee te voeren naar haar gedachte- en leefwereld. Soms gevoelig, maar vooral opzwepend – met een sterke band aan haar zijde. Afsluiter Fuck Je Gucci Shirt (want rijke mensen vindt ze stom) laat de bomvolle India springen én dansen. Een energieker begin van het festival was bijna onmogelijk. Over energie gesproken; de show van Viagra Boys uit Zweden is er ook niet eentje om bij in te dutten. De groep van de charismatische frontman Sebastian Murphy kreeg al tijdens de eerste song mensen aan het crowdsurfen en dat stopte de hele show niet meer. IJzersterke songs met gloeiende riffs maken er een onvergetelijk beukfeest van. Hoogtepunt van de show is het stagediven van de toetsenist, die vervolgens met een Zweeds/Palestijnse vlag weer achter zijn synthesizer terugkeert.
Diezelfde Palestijnse kleuren en patronen zagen we eerder op de avond ook al bij het Ierse Kneecap. Een positief, activistisch trio dat de Alpha met hun punky drum&bass liet exploderen van knaldrang. Bij afsluiter The Recap veranderde de grootste Lowlands tent een enorme moshpit, waarbij de met bivakmuts gemaskerde DJ Próvaí zelf over de meeste handen zweeft. Een ander Iers hoogtepunt van de vrijdag is singer-songwriter en multi-instrumentalist Dove Ellis, die met zijn weemoedige indiefolk, de Lima een vol uur lang betoverde.
TYLER VS. TYLER
Op zaterdag gaven twee Tylers een mooi beeld van het hedendaagse Lowlands. Allereerst Tyler Ballgame, een flinke kerel met een breekbare, maar soms ook krachtige stem die als een komeet uit de grond lijkt geschoten. Maar niets is minder waar, want deze Tyler stond lang liever niet in de spotlight. Sterker nog: hij trok als zanger lang een teruggetrokken bestaan en kwam pas afgelopen jaar met zijn overdonderende debuutalbum op de proppen. De singer-songwriter uit Los Angeles oogt nog steeds onzeker, maar met die dijk van een stem, hartverwarmende songs en een steengoede band weet hij iedereen vervuld achter te laten.
Wie zeker geen podiumangst heeft is rapper Tyler, The Creator; dé headliner van de tweede Lowlands-dag. Deze Tyler – ook uit the city of angels – is in alles de tegenpool van zijn stadsgenoot. Hij heeft zelfvertrouwen, veel charisma én bleek met zijn rol in de film Marty Supreme, ook nog eens een multitalent. Tyler deed het vanavond helemaal in zijn uppie en meer had hij ook niet nodig. Zijn soms snoeiharde beats en warme songs lijmen zijn set naadloos aaneen. Een spervuur aan hits – die hij zelf produceert – en een heerlijke, interactieve show maakten van deze afsluiter ook het uitgestelde hoogtepunt van de tweede festivaldag. Andere eervolle vermeldingen: de altijd impressionante Eefje de Visser, de theatrale krachtpatserij van singer-songwriter Sombr en de noiserockers van het gehypte Geese, die hun naam en vooral faam meer dan waarmaakten.
SMULLEN OP ZONDAG
Op de afsluitende dag van Lowlands 2026 lijkt de keuzestress het hoogst. Van de indommel gitaarmuziek van Hermanos Gutierrez en de afrofuturistische beats en funk van Buraka Som Sistema tot de provocatieve Nederrock van Sophie Straat en de Britse jazzpop-sensatie Celeste; het was smullen op bewolkte zondag. Maar twee acts waren vooraf toch wel bestempeld als niet te missen. Allereerst Turnstile. De punkrockers uit Baltimore lijken ieder jaar beter te worden. De Alpha werd door de Amerikanen dan ook vakkundig gesloopt, zonder – op een paar rustigere tracks na – dat er echt gas terug wordt genomen. Prijsnummer blijft natuurlijk Never Enough, waarbij de hele tent leek mee te zingen. Turnstile moest nog een act na zich dulden, maar in de toekomst zou dat zomaar anders kunnen worden. Een afsluitende headliner in de dop dus.
De vrouw die deze Lowlands wél mocht afsluiten deed dit met gratie, klasse en energie. De Nieuw-Zeelandse Lorde is al jaren een superster met megahits als Royals en Green Light, maar was live amper op onze vaderlandse festivals te bewonderen. Lorde trok met een spectaculaire show vol lasers, dans, video’s en verrassende effecten alles uit de kast. Tegelijk bleef ze opvallend kwetsbaar en persoonlijk, met nummers over identiteit, vrijheid en jezelf ontdekken. De show eindigde gepast: klein en intiem met de boodschap: “I don’t belong to anyone”, een anthem dat letterlijk – met spandoek – en figuurlijk breed gedragen wordt in de volgepropte Alpha.
ALTO’S EN RANDSTEDELINGEN
Volgens sommigen lijkt Lowlands zich op een crossroad te begeven tussen alternatief en commercieel. Maar dat is opportunistisch gedacht. Het feit dat er ditmaal geen 65.000 bezoekers waren, zegt meer over het festivallandschap dan over Lowlands zelf. Alto’s en Randstedelingen gingen namelijk al jaren hand in hand over het evenemententerrein in Flevoland en de programmering is al jaren wel overwogen in balans. De tijd van gitarenfeestjes is al jaren voorbij met de opkomst van enorm veel populaire sub stromingen in het muzikale landschap. Lowlands 2026 bewees zich als een sterke editie waar nostalgie-acts als Kelis en – toch ook wel een beetje – New Wave prima passen bij acts als Nia Archives en Amyl and the Sniffers. Van ons mag er nog wel een rauw randje bij, maar als Lowlands met zoveel finesse en gezonde curatie blijft programmeren, kunnen we de schreeuwende pizzaketens en andere commerciële poppenkast op het festivalterrein in de toekomstjaren best door de vingers zien.
