Poppodium Nieuwe Nor (Heerlen), 3 mei 2026
Tekst en foto’s: Martien Koolen

Dit is de laatste show van Adrian Vandenberg’ s My Whitesnake Years Tour en de Nieuwe Nor is dan ook heel snel volgelopen, en het publiek wacht vol verwachting op wat er komen gaat. Om 20:00 precies – lekker vroeg trouwens – klinken de eerste gitaarriffs van Adrian door de Nieuwe Nor en start de band met het hard rockende Bad Boys – een compositie van Coverdale en Sykes – van het uiterst succesvolle album Whitesnake (1987). Na deze explosieve opening volgt Slide It In, de titelsong van Whitesnake’s zesde studioalbum en de tekst van Coverdale is anno 2026 waarschijnlijk niet zo “correct”, maar ook deze track is een excellente, traditionele tachtiger jaren hardrocksong.

De eerst verrassing is de Vandeberg song Your Love Is In Vain van het debuutalbum van Vandenberg en het moet gezegd; deze song heeft de tand des tijds zeker doorstaan. Dan volgen nog meer tracks met het woord LOVE in de titel, zoals Fool For Your Loving, Love Ain’t No Stranger, Is This Love en Give Me All Your Love en Love Ain’t No Stranger, ook al van het Slide It In-album, is wat mij betreft de sterkste lovesong vanavond.

Helaas, volgt er dan een overbodige drumsolo, maar het fantastische, bombastische Judgment Day – een compositie van Coverdale en Vandenberg – is een van de hoogtepunten van deze “nostalgische” hardrockavond. Adrian laat na dit supernummer nog maar eens zien en horen waarom hij zo een begenadigde gitarist is in zijn muzikale “etude” Adagio For Strato.

Crying In The Rain en Here I Go Again, dat trouwens massaal wordt meegezongen, besluiten de reguliere set. Dat Mats Leven (Yngwie Malmsteen en Trans-Siberian Orchestra) een goede hardrockzanger is staat buiten kijf, maar vooral tijdens iconische Whitesnake klassiekers zoals Is This Love en Here I Go Again mis ik die “fluwelen”, donkere vocalen van David Coverdale.

Gelukkig is de hardrockkoek na elf nummers nog niet op, want Adrian en band (Joey Marin de Boer (drums), Mats Leven (zang), Sem Christoffel (basgitaar), Len van de Laak (keyboards) spelen nog drie toegiften. Als eerste een prachtige, intieme, akoestische versie van Sailing Ships, gevolgd door de Vandenberg klassieker en wereldhit Burning Heart.

De allerlaatste track is natuurlijk Still Of The Night, het beste nummer van het 1987 album, een iconisch hardrocknummer dat mij trouwens altijd aan Whole Lotta Love van Led Zeppelin herinnert. Een meer dan waardig slot van een fantastisch optreden met tijdloze hardrockklasskiers!