Verrassend hoog niveau met ruimte voor verstilling
Door de jaren heen waren er aardig wat edities van Noorderslag waarbij oppervlakkigheid en commercialiteit de boventoon voerden binnen de programmering. De laatste vijf jaar is er zonder twijfel een kentering zichtbaar en daar zijn we blij om. Vooral afgelopen editie, op zaterdag 17 januari, viel het op dat er veel accent ligt op Nederlandse bands met inhoud.
Tekst: Angelique van Os | fotografie: archief EurosonicNoorderslag
De eerste act die we zien van de 40ste editie van het uitverkochte Noorderslag is Janna (Baerends), winnares van het tv-programma Talent Unplugged. De singer-songwriter brengt innemende, verhalende en veelal kwetsbare songs, hoewel de composities niet heel spannend qua opbouw en uitvoering zijn. De zang is op orde, maar haar wat klassieke stem met lichte vibrato is wel wat vlak en raakt daardoor niet echt. Haar sound doet wat denken aan Amy Macdonald en Madeleine Peyroux, waarbij grote lappen tekst elkaar in hoog tempo opvolgen. De akoestische band ademt een jazzyfolk en Americana sound, wat mede komt door de instrumentatie van violiste Roosmarijn Tuenter (die tweede werd in dezelfde talentenshow), en jazzcats Guy Salamon op drums en Allesandro Fungaro (?) op contrabas.
Het is fijn om te zien dat er ruimte is voor pure songs met inhoud. En dat Janna het aandurft om het nieuwe stuk There is a Light solo te spelen, zichzelf begeleidend op piano, voor een volle zaal terwijl er muziek door de zaal galmt van het nabijgelegen podium.
Isabel van Gelder
Al voor de Amsterdamse Isabel van Gelder op het podium staat, blijkt de Marathonzaal te klein. De 22-jarige singer-songwriter lijkt alles mee te hebben om een ster te worden, een mooie heldere en zwoele stem met goede frasering, een sensuele verschijning en pakkende liedjes. Hoewel haar stem wel inwisselbaar is qua sound met diverse andere zangeressen, zoals Dua Lipa bijvoorbeeld, maar dat mag de pret niet drukken.
De set is afwisselend, van gedragen en openhartige ballades (met wel wat sentimentele teksten over liefdesverdriet), tot country en disco invloeden. Niet altijd even onderscheidend, wel goed en strak uitgevoerd mede door de gedegen band. Alleen jammer van de bas die veel te hard staat.
Ook brengt Van Gelder een mooie eigen versie van Chris Isaaks’ klassieker Wicked Game; waarbij ze ingetogen beginnen en halverwege de band de ruimte krijgt om naar een climax toe te werken. Een pareltje is ook Waiting for the Rain, een nieuw dromerig stuk dat ze schreef na een opnamesessie in Nashville over een verloren liefde. Een veelbelovende beginnende act die zeker kan uitgroeien tot grote hoogten.Â
QUANZA
Op het NPO Soul & Jazz podium wordt de Nederlands-Surinaamse QUANZA groots aangekondigd door host Andrew Makkinga. De gitarist isduidelijk beïnvloed door Jimi Hendrix en producer Flying Lotus. Hij wisselt zijn stevige gitaarriffs af met repeterende thema’s, ondersteund door vette en bezwerende jazzy en hiphop bas en drum grooves (een pluim voor drummer Christopher Rijker).
Ook met de looks zit het goed. Zijn classy baret, leren jasje met franjes en coole zonnebril brengen je zo terug naar de jaren 1960. Het doet zelfs een beetje denken aan The Black Panters. Als QUANZA iets meer zijn eigen stempel kan drukken op zijn sound en zich onderscheid van zijn helden, dan gaat deze man vast ver komen.
Josua Peter
De Marathonzaal was ook veelte klein voor The Cry Babies, waar een enorme rij voor stond. Ook wij kwamen daar helaas niet meer in. Door dan naar de Entreehal.
Afgelopen jaar maakte Josua Peter met Zuid-Afrikaanse roots, diepe indruk met zijn live versie van de meeslepende single Bones bij Radio 3FM. Niet gek dus dat hij nu op het gelijknamige podium staat van de radiozender. Met zijn band brengt hij een energieke liveshow met pakkende songs, waarbij Peter raakt met zijn emotionele, rauwe stem. Dynamisch sterk, kleine liedjes wisselen bombastische stukken af. Het is een fijne, organische act om naar te kijken door de oprechte expressie van Peter, waarbij sommige uithalen uit zijn tenen lijken te komen.
Micha
Nog zo’n rauwe en doorleefde stem horen we in de Kleine Zaal, die uit zijn voegen puilt voor Micha. De knappe singer-songwriter windt moeiteloos de zaal om zijn vinger met zijn naturelle charme en scherpe soulachtige randje in zijn stem.
Het valt op dat er deze editie veel ruimte is voor Americana, folkrock en popsongs waarbij kwaliteit en inhoud op de voorgrond staan met ruimte voor verstilling. Dit geldt zeker voor Micha, die zowel met zijn gedegen band als solo met zijn gitaar gevoelige ballads afwisselt met volle stukken. Qua sound en repertoire is het weliswaar nog niet zo onderscheidend, maar de basis staat als huis en ademt hoogstaande muzikaliteit. Â
De Nachtwacht
In de foyer staat de 9-koppige De Nachtwacht. Deze groep met deels Indonesische roots, is het kindje van frontman Jiri Taihuttu, alias Jiri11 (bekend van hiphopformatie ANBU). In deze band brengt hij een mix van softe Neder poprock, waarbij gelaagde gitaarriffs, uitgesponnen solo’s en prima arrangementen klinken. De zang en verhaalkunst klinkt echter wel erg gladjes en raakt en vlak er daardoor komt de muziek niet echt binnen.
Jack and the Weatherman
De vrolijke indie pop van Jack and the Weatherman heeft een hoog feelgood gehalte. Ooit begonnen de boezemvrienden en frontmannen Berry Krikken (Jack) en Sebastiaan Weerman (The Weaterman) als duo, maar zijn uitgegroeid tot een geliefde liveband inclusief blazers. Wie goed naar de teksten van de weermannen luistert, hoort dat het bij deze groep niet alleen draait om vrolijke ska, reaggae en folkpop. Thema’s als kwetsbaarheid en de omarming van het leven komen naar voren wanneer de band wat meer gas terugneemt, en dat siert deze groep zondermeer.
Popprijs 2025
Zoals enigszins te verwachten gaat de Popprijs 2025 naar Suzan & Freek, die door de ongeneselijke ziekte van Freek Rikkerink en een enorme gunfactor hebben van het Nederlandse publiek. Maar het gaat bij het sympathieke duo ook vooral om de verbinding en kracht van muziek, dat was eens te meer duidelijk met hun hit Lichtjes Branden, waarin alle emoties van het afgelopen jaar in verwerkt zit. En dat is knap. Heel Nederland leeft en kijkt mee. Vindt iets van dit tweetal. Muzikaal inhoudelijk zijn er weliswaar acts die veel meer in aanmerking zouden komen voor de Popprijs, maar het gaat hier ook om het totaalplaatje.
Suzan en Freek namen de prijs persoonlijk in ontvangst, maar traden niet op. Freek voerde sterk het woord, Suzan stond er geëmotioneerd zwijgend naast. Het was hun eerste uitje als kersverse ouders, maar optreden deden ze begrijpelijk nog niet. In plaats daarvan neemt de zeer schaars geklede Merol de honneurs waar. En daar werden we niet zo enthousiast van, dus door naar de Kleine Zaal.
Nusantara Beat
Opvallend horen we ook bij Nusantara Beat invloeden van hun Indonesische roots. De zeskoppige formatie doet de coole jaren vijftig sound herleven van acts als The Tielman Brothers en The Black Dynamites, met een glansrol voor gitarist Jordy Sanger. Ook qua kleding zijn ze volledig toegewijd aan hun roots; de hele band draagt stijlvolle vintage, waarbij zangeres Megan de Klerk opvalt met haar fraaie rijkversierde Indonesische goud-met-zwarte kebaya jurk.
De band heeft een eigen sound doordat de Klerk overtuigend zingt in het Indonesisch, met bijpassende teksten, zoals over de liefde voor de stad Bandu en een verhaal dat gaat over een vulkaanuitbarsting. Laatstgenoemde song is nogal een contrast met het stuk daarvoor; mystieker, een tikkeltje duister en vol gelaagde elektronische partijen wat de muziek interessanter maakt. Ook percussionist Gino Groeneveld krijgt voldoende ruimte om te vlammen, maar het is vooral de eigenzinnige frontdame die de show steelt.
Fit
Een heel ander geluid horen we in de Entreehal bij de energieke en euforische post-punkrock van het Utrechtse Fit. Het is hier beuken en springen geblazen, mede door de uitzinnige performance van frontman Ide Ploeg die na twee nummers als zijn shirt uittrekt. De monotone stem van Ploeg, die overigens nauwelijks verstaanbaar is, spreekt weinig tot de verbeelding, maar zijn onvermoeibaarheid en wilde sprongen op het podium werkt aanstekelijk bij het publiek en zijn bandleden. Hij gaat dan ook tot het gaatje. Muzikaal is het vooral de ritmesectie die strak en stuwend spel brengt, aangevuld door rauw en spetterend gitaarspel, vol fills en ritmewisselingen.
Juno
Na al die intensiteit en heftige gitaren, sluiten we Noorderslag af met aanstekelijke en speelse jazzdance grooves van Juno. Het collectief heeft een aparte bezetting: synths, drums, tuba en altsax. Het viertal brengt een lekkere combi van heavy brass en fijne melodiethema’s gespeeld door saxofoniste Jeline Weeling.Â
Juno toont dat je met minimalisme (denk aan de song Laura met spoken words van Loe) en basic lijnen, gemixt met elektronische effecten en opzwepende indie techno en een vleugje jazz prima een eigen smoel kunt neerzetten. Een fijne afsluiting van een afwisselende editie Noorderslag.
