GEOFF TATE – OPERATION MINDCRIME 3
Tekst: Martien Koolen

Het iconische Operation Mindcrime album van Queensryche, gepubliceerd in 1988, is zonder twijfel de beste heavy metal opera ooit, het vervolg, Operation Mindcrime 2 (2006) kon daar helaas niet aan tippen. Maar, nu, achtendertig jaar later, is er Operation Mindcrime deel 3 en het bijzondere aan dit album is allereerst dat het geen Queensryche-album is, maar een soloalbum van Geoff Tate (ex-zanger van QR). Het tweede bijzondere aspect aan OM3 is het feit dat dit geen vervolg is op deel een en twee, maar een hervertelling van het originele verhaal, maar dan gezien vanuit het perspectief van Dr.X.

Het verhaal, concept, van Operaton Mindcrime 3 is in ieder geval zeer intrigerend en duister en Nikki, zuster Mary en Dr.X spelen weer een belangrijke rol. Muzikaal wordt Geoff Tate ondersteund door Kieran Robertson (gitaar), John Moyer (de basgitarist van Disturbed), Rich Baur (drums), Dario Parente (gitaar)Amaury Altmeyer (gitaar) en zangeres Clodagh McCarthy.

Operation Mindcrime 3 bevat dertien tracks en de meeste songs zijn eigenlijk klassieke metal/hard rock tracks die natuurlijk “herinneren” aan Queensryche, want de fantastische strot van Tate is zeer herkenbaar. Het album opent met The Scene Of The Crime, een bijna filmisch intro, gevolgd door het eerste hoogtepunt van dit album, You Know My Fucking Name; een klassieke mid tempo heavymetal song met die heerlijke hoge uithalen van Tate en een snelle, bijna “wilde” gitaarsolo van Robertson, die trouwens samen met Tate de nummers voor dit album geschreven heeft.

Het stevige The Answer kent een bijna “pakkend” refrein, terwijl Vulnerable, de eerste ballad, nogal obscuur en duister is, en dat nummer wordt vooral gedragen door de briljante zang van Tate. Tijdens het mysterieuze I’ll Eat Your Heart Out, horen we voor de eerste keer de stem van McCarthy en tovert Robertson nog maar eens een wervelende, bijna thrashy gitaarsolo uit zijn vingers.

Na een melancholisch piano-intro volgt dan de emotionele, bijna dramatische ballad Do You Still Believe en het duet tussen Tate en McCarthy is bloedstollend. Met Power (de eerste single van het album) en Set You Free volgen nog twee uitstekende hard rock/metal nummers die vooral herinneren aan Operation Mindcrime 1; vooral de “falsetto” vocalen van Tate bezorgen mij toch weer het nodige kippenvel.

Het te lange telefoongesprek in You Can’t Walk Away Now is wat mij betreft overbodig en ook het slotnummer, A Monster Like Me, met twee saxofoonsolo’s, kan mij niet zo bekoren. Maar, Geoff Tate’s Operation Mindcrime 3 is een fantastische plaat, die helaas niet kan tippen aan OM 1, maar zeker stukken beter is dan OM2, dus, verplichte kost voor liefhebbers van melodieuze heavy metal/hard rock en voor fans van Queensryche en Geoff Tate.