Triggerfinger publiceert binnenkort een nieuw album; na een hiatus van ongeveer negen jaar is er dan nu eindelijk het zesde Triggerfiner album met de welluidende titel Tarmac. Het is het eerste album zonder Paul van Bruystegem (basgitaar) en alle muziek is geschreven en opgenomen in Antwerpen en Los Angeles.

Vandaag (20 juni 2026) speelt de band, voor het eerst als duo, weer op Pinkpop en ik heb het genoegen om met Ruben Block (gitaar, zang) en Mario Goossens (drums) te praten over het optreden en natuurlijk ook de nieuwe plaat.

Interview & foto: Martien Koolen

Goedemiddag heren, hoe was het optreden, zo vroeg (13:20) al …
Ruben: “Warm, ha ha, en er waren echt al veel mensen, lekker.”

Hoe was het om weer op Pinkpop te spelen, maar deze keer eigenlijk als duo?
Mario: “Ja, inderdaad anders, maar de sfeer hier op Pinkpop is ongelooflijk fijn altijd, dus, we zijn altijd zeer welkom. Ja, en als eerste op het hoofdpodium, the South Stage, heb je een beetje de tijd nodig om wat te soundchecken en dan kun je een beetje op je gemak er inkomen. Gisteren was Graspop in België, vandaag deze, ja, wat wil je nog meer in het leven als een toerende muzikant, eigenlijk, toch, ha ha…”

Ruben: “We zijn sowieso behoorlijk kritisch op onszelf, zeker voor live concerten en je weet ook dat je je momenten moet pakken, je gaat wat lekker rondcrossen op het podium en zoekt contact met het publiek. Dat weerspiegelt zich soms ook als je dan achteraf gaat luisteren dat dingen een beetje leven in een concert en soms gaan er ook dingen mis, maar dat is niet erg, dat mag. Het was een hele goede show vandaag.”

Gisteren was Graspop, een metalfestival, dus een ander publiek als hier vandaag op Pinkpop, spelen jullie dan ook andere nummers?
Mario: Je hebt maar een uurtje maximaal, dus, je moet keuzes maken, haha…maar we hebben bijna precies dezelfde set gespeeld.”

Is het moeilijk om een setlist te maken voor een festival?
Mario: “Ge werkt ernaartoe, we repeteren en je weet de zomer komt eraan met de festivals en de liveset is waarschijnlijk korter dan normaal, maar je voelt zelf als muzikant wanneer de set goed is. We spelen ook al een paar nieuwe nummers, die nog niet uit zijn, dus, misschien is het dan wat makkelijker om die nieuwe songs uit de set te halen. Je kunt er een beetje mee spelen, we hebben een aantal opties, dus.”

Maar, er zijn wel een aantal nummers, die jullie “moeten” spelen, de zogenaamde crowdpleasers?
Ruben: “Wij moeten niks, maar we vinden dat gewoon fijn om te doen, we spelen die nummers ook graag. Maar het is ook tof om nieuwe nummers in de set te hebben, want dan wordt het een kruisbestuiving, die klinken niet zoals op het album, maar smelten dan samen met de oude nummers zoals we die live spelen. Doordat die nieuwe songs in de set staan, naast oude songs beïnvloed dat die oudere songs ook en ga je die songs ook weer kritisch bekijken, en dat houdt het eigenlijk fris en interessant. Die muziek die blijft ook leven, voilà.”

Er komt een nieuwe plaat aan, Tarmac, eindelijk, waarom heeft het zolang geduurd?
Mario: “Heel veel verschillende redenen…we hebben het twintigjarig bestaan gevierd, toen hebben we een pauze ingelast, het soloalbum van Ruben, ik met Sloper, het was eigenlijk tijd om nieuwe dingen te ontdekken en we dachten dat gaan we ongeveer twee jaar doen en dan gaan we weer aan nieuwe songs werken, maar ja, toen kwam die vreselijke corona daar nog eens tussen en toen begon Paul met zijn gezondheid te kwakkelen en die ging uiteindelijk weg bij de band en ondertussen ben je al een hele tijd verder, zes , zeven jaar, ha ha. Toen Paul zei, ik ga ermee stoppen, zijn we direct naar LA vertrokken om aan nieuwe songs te werken.”

Hoe is jullie werkproces?
Ruben: “Er is geen proces, ha ha, we brengen alle twee dingen aan, riffs, melodieën, teksten, en van daar uit gaan we aan de slag. Mario zet akkoorden anders achter elkaar als ik dat zou doen en dat is zeer dankbaar, want dan ik met iets anders beginnen werken dan wat ik zelf gemaakt heb. Dat was top deze keer en de ideeën voor de nieuwe songs hadden allemaal een verschillende oorsprong.”

Als je nu terugkijkt naar jullie debuutalbum van 2004 en je vergelijkt dat met het nieuwe album; hoe is jullie muziek dan geëvolueerd in de loop der jaren?
Mario: “Mee geëvolueerd in de leeftijd die we nu hebben, ha ha….We proberen niet nog te pretenderen dat we die jonge gasten van toen zijn, ge doet uw ding en ge groeit mee; je leert nieuwe muziek kennen, je wordt ouder, hebt meer ervaring, meer impressies van alles wat er gebeurt in uw leven en dat resulteert dan in iets dat je maakt.”

Ruben: “Het heeft ook geen zin om te proberen zoiets te maken als je eerste album, je moet vooruit, niet weer hetzelfde album maken, hoewel er zijn wel bands die dat doen en ook kunnen….”

Een band die dat doet begint met een A….
Ruben: “Ja, ha ha….maar voor ons is het interessant dat je creatief blijft en uitdagend en dat je de dynamiek van Triggerfinger blijft behouden. Als wij het goed vinden en we kunnen die nieuwe songs tussen de rest van de songs spelen dan klinkt dat als een natuurlijk ding!”

Hoe belangrijk zijn de teksten van Triggerfinger?
Ruben: “uhm, ja, weet je, als ik begin te schrijven dan moet ik dat ook nog zingen, dus dat ding moet kloppen en dat het niet meteen duidelijk is waar het over gaat dat vind ik niet zo erg, zolang dat je er een opening in vindt, of beelden ziet dat je denkt van, wauw, dit vertelt iets, dit is interessant. En hopelijk doet de muziek ook iets met die tekst, of omgekeerd.”

Wat is de meest opmerkelijke song op het nieuwe album, eentje die er echt uitspringt?
Mario: “Het album is zo gevarieerd, vind ik, waardoor elke song een eigen speciale identiteit heeft en sommige zijn heel intens en sommige klinken heel rustig maar hebben ook een bepaalde intensiteit die leeft. Ik vind het altijd moeilijk om er eentje uit te pikken omdat ik het album van voor tot achter heel goed vind, anders stonden er een aantal songs niet op, toch?”

Hadden jullie nog nummers over ook?
Ruben: “Ja, maar het album was af, dus die songs pasten er niet meer op. We schrijven over mooie dingen in het leven maar ook over de moeilijke situaties in de wereld van tegenwoordig, maar ik heb niet de neiging om iets heel direct te benoemen.”

Geen politieke teksten, toch?
Ruben: “Ook, maar niet zo up front, er is zo veel politiek, dat zit overal in, je kan alles politiseren als je maar wil, maar het hangt er maar van af wie die teksten bekijkt en hoe ze die bekijken. Maar dat is ook het mooie dat mensen er hun eigen dingen in kunnen zien.”

Waar zijn jullie het meest trots op?
Ruben: “Dat we er nog zijn, ha ha en dat het blijkbaar toch nog zin heeft voor mensen, want als we het alleen maar voor ons doen, dan hoeven we niet meer live te gaan optreden. Een van de coolste dingen blijft toch gewoon optreden en die interactie die er gebeurt als je op dat podium staat en die reacties die terugkomen van het publiek, dat ding, dat heen en weer, dat is het ultieme aan het spelen in een rockband.”

Zijn er nog ambities
Ruben: “Nog veel muziek maken.”

Mario: “We gaan in juli weer naar LA.”

Laatste vraag, als ik Ruben Blok of Mario Goossens was en jij was de muziekjournalist, wat zou dan je laatste vraag zijn?
Ruben: “uhm…. Waarom Rush (ik had tijdens het interview een Rush t-shirt aan), hilarisch gelach van Mario… ik zou geen goede muziekjournalist zijn, ha ha…

Mario: “Wie kijk je vandaag nog?”

Antwoord?
Mario: “Ja, ja, jij, ha ha…”

Dank voor jullie tijd en antwoorden, heren.
Ruben/Mario: “Gij, bedankt, een leuke babbel, goed interview.”