Zevenenvijftig jaar na de oprichting van Wishbone Ash is deze uitzonderlijke band nog steeds zeer actief in het livecircuit, want Andy Powell is nog elk jaar op tournee met zijn Wishbone Ash. Vanavond doet de Time Was Tournee van Wishbone Ash Heerlen aan en de set opent prachtig, ingetogen met een melodieuze instrumentale song van het Bona Fide album, namelijk de titelsong, en het publiek wordt meteen getrakteerd op die unieke twin gitaar melodieën en solo’s; Het handelsmerk van Ash, waar ze zo beroemd mee zijn geworden.

De klassieke track Blowin’ Free volgt dan snel en deze Wishbone-klassieker doet het altijd goed bij het publiek. Enigma, van het album (2002), is een niet zo bekend nummer, maar het is wel een typische WA-song met heerlijk gitaarwerk van Mark Abrahams en Andy Powell.

Dan kondigt Powell een paar oude songs aan; het prachtige drieluik van het iconische Argus album (1972), natuurlijk bestaande uit: The King Will Come, Warrior en Throw Down The Sword en dat is echt weer genieten! Verrassend op de setlist van deze Time Was tournee, is wat mij betreft het oudje Errors Of My Way van het debuutalbum uit 1970, en volgens Powell is dat “folk”-achtige nummer beïnvloed door de Engelse band Fairport Convention.

Na een praatje over iconische gitaren – o.a. de Gibson Flying V – volgt het hoogtepunt van de set met een weergaloze uitvoering van het instrumentale “gitaarmonster” F.U.B.B. (fucked up beyond belief) van het zeer ondergewaardeerde Ash-album There’s The Rub (1974). Dit nummer bevat dus echt alles wat Wishbone Ash zo goed maakt: splijtende arpeggio’s, heerlijke twin-gitaar solo’s en melodieën, tempowisselingen en een lekkere, vette basgitaarriff.

Het matige Mountainside van het album Illuminations (1996) had voor mij niet op de setlist hoeven te staan, maar de prachtige power ballad (in all of my dreams) You Rescue Me van New England (1976) en het iconische en epische Phoenix – ook alweer van het debuutalbum – zijn weer de kersen op de Wishbone Ash gitaartaart; vooral de solo’s van Mark Abrahams tijdens Phoenix geven mij het nodige kippenvel!

Het enthousiaste publiek “krijgt” de band weer terug op het podium voor twee toegiften. Het vet rockende Jail Bait van Pilgrimage (1971) is de eerste toegift en het slotakkoord is Peace, en zo eindigt deze geweldige gitaaravond zoals deze begon, namelijk met een melodieuze, ballad-achtige track van het album Bona Fide en is de cirkel rond!