Tekst: Jean-Paul Heck

Het was een rare periode. Het debuut van Queen was veelbelovend en de interesse was groot. Maar commercieel deed de eerste plaat weinig. Dit tot ontsteltenis van de vier mannen die hadden gehoopt en verwacht meteen te kunnen aanhaken bij de grote bands uit die tijd. Led Zeppelin, Deep Purple, Uriah Heep en ga zo maar even door. Snel na de opnames doken Freddie Mercury, Brian May, John Deacon en Roger Taylor weer de studio in met de op dat moment jonge maar uiterst getalenteerde producer Roy Thomas Baker. De verhalen over deze artistieke blonde geluidsmagier zijn legio. Hij was minstens zo excentriek als Mercury en snapte wellicht daardoor als geen ander de hersenspinsels van de zanger en pianist. Voor opvolger Queen II had hij ook werkelijk elke fantasie nodig want op deze plaat ging Mercury verder dan hij daarna nog zou gaan. Was het debuutalbum nog een fijne verzameling van rake popsongs met geweldig zangwerk en bizar mooi gitaarwerk. Queen II dat in twee delen verdeeld werd, bleek een bijna ongrijpbaar meesterwerk te zijn. Kant 1, de zogenaamde witte kant, was grotendeels ingetogen en pakkend. Op kant 2 waarvoor Mercury alle songs schreef, sloeg de zanger volledig door in bombast en overdaad. Juist op deze ‘zwarte kant’ kwam de uiteindelijke sound van Queen tot wasdom. Songs zoals The March of the Black Queen, Ogre Batte, The Fairy Feller Master-Stroke , de single Seven Seas of Rhye en het korte maar magistrale Nevermore worden nog altijd gezien als Mercury’s beste serie nummers. Er was echter één probleem. De mix klonk, net als het debuut nogal dof en gecomprimeerd. May en Taylor bogen zich al eerder over de eerste plaat van de band maar Queen II klinkt nog krachtiger, helder en daardoor magisch. De nieuwe mix is simpelweg fantastisch. Veel Queen-fans zetten Queen II vaak op de eerste plaats in hun lijstje van favoriete albums. Twijfelaars worden door deze re-release absoluut over de streep getrokken. Voeg daarbij de velen extra’s waarbij vooral de zogenaamde ‘Sessions’ het meest bijzonder zijn. De verschillende takes van The Fairy Feller Master-Stroke, het eerste deel van The March of the Black Queen en natuurlijk de lang verloren song Not For Sale (Polar Bear). Deze box is alles wat je hoopte en nog meer. Queen II was al een ijkpunt in de muziekgeschiedenis maar deze geweldige release is daar het overtreffende bewijs van.