Met Morrissey haal je meteen wel wat dingen op je hals. Vlees is verboden en zelfs de loempiakraam voor De Doelen moest verdwijnen. Ach ja, diva Morrissey komt er altijd mee weg. In de razendsnel uitverkochte zaal was het al vroeg feest. Terwijl online nog kaarten voor rond de 500 euro wegvlogen, begon de man uit Manchester slechts een kwartiertje te laat. Na de opwarmronde met filmpjes van ondermeer New York Dolls, David Bowie, The Runaways en Gene Pitney, was het de beurt aan de meester himself. Die toert de laatste vier jaar over de wereld met een absolute vijfsterrenband. Waar een decennium geleden vooral de gitaren de sfeer bepaalde, daar is met de komst van de Texaanse toetseniste Camila Grey meer ruimte gekomen voor piano en keyboards. Niet voor niets schreef Grey samen met haar baas voor het volgende week nieuw uit te komen album Make-Up is not a Lie alle songs.

Een aantal van die nieuwe nummers kwamen gisteren in Rotterdam voorbij en ze misstaan absoluut niet in het toch zo indrukwekkende oeuvre. Met Notre Dame en zeker het breed uitgemeten The Monsters of Pig Alley voegt hij twee hele fraaie songs toe. Morrissey speelt geen avond achter elkaar dezelfde setlijst en dat is bewonderingswaardig. Zeker als je hoort hoe perfect zijn bandleden track voor track aanpakten. Met Carmen Vandenberg die eerder furore maakte bij Jeff Beck, heeft hij een solo-gitariste in huis die vlekkeloos maar ook zeer avontuurlijk de passages invult. Dit naast Jesse Tobias die al ruim 20 jaar van de partij is. Drummer Matt Walker die zijn basdrumvel in een Nederlandse vlag had laten spannen en de ooit in Rotterdam studerende bassist Juan Galeano, is de ritmesectie van grote klasse. Oude songs zoals Suedehead, Billy Budd, I Just Wanna See the Boy Happy en The Smiths-song A Rush and a Push and the Land is Ours werden met veel elan gespeeld. Morrissey was weer zichzelf met rare, soms onbegrijpelijke opmerkingen en gekke stiltes die nu eenmaal bij hem passen. Maar het was wel duidelijk dat hij het erg naar zijn zin had. Halverwege de show ging het hemd voor de eerste keer volledig uit.

Met het prachtige Life is a Pigsty, de meezinger Irish Blood, English Heart en wellicht zijn bekendste solo-liedje Everyday is Like Sunday ging de zaal definitief om. Morrissey was vocaal op zijn allerbest en gooide er in I Will See You in Far-Off Places van het 5-sterrenalbum Ringleader of the Tormentors er nog een schepje bovenop. Hij merkte even vilein op dat iedereen die tegenwoordig intelligente liedjes met een boodschap schrijft, in deze wereld hard wordt gestraft. Daarna kwam hij stoïcijns terug met The Smiths- hymne There is a Light that never Goes Out. De tent stond op zijn kop, Morrissey trok nog maar eens een keertje zijn shirt uit en maakte een diepe buiging. De grijns op ziijn gezicht was veelzeggend: hij had het erg naar zijn zin op Rotterdamse bodem. En de aanwezigen? Die waren getuigen van een legendarisch Morrissey-concert in de sfeervolle De Doelen. En meteen is daar het bewijs dat deze intieme zaal perfect is voor dit soort concerten.

Morrissey, gezien en gehoord, 24 februari 2026 in De Doelen in Rotterdam.