Het heeft wellicht te maken met de globalisering die de groep vanaf het begin nastreefde. Epica is een band die langzaamaan naar een toppositie in de wereld van de metal groeide. Samen met producer Joost van den Broek die vanuit zijn studiodomein in het Brabantse Gilze de ene na de andere mooie release inkopt, heeft de band met de Limburgse zangeres Simone Simons een volstrekt eigen geluid weten te creëren. Een geluid die de band ook live perfect weet neer te zetten. Het laatste album Aspiral is daar een schoolvoorbeeld van. Fijne songs, krachtige productie en overrompelende arrangementen. Met toetsentovenaar Coen Janssen heeft Epica ook een gouden troef in handen. Hij weet als geen ander originele paden te vinden in een symfonische rocktuin waar alles al gedaan lijkt te zijn.

Trapte de band pas af na de twee speciale gastacts Amaranthe en Charlotte Wessels. Amaranthe deed het aardig maar ook niet meer dan dat. Charlotte Wessels is andere koek. Na haar vertrek bij Delain ontpopte zij zich toch een kameleon van goed smaak. Het wordt de hoogste tijd dat Wessels weer zelf de eretitel als hoofdact kan gaan dragen. Epica is dat wereldwijd al jaren en vult in velen landen grote venues. De kleine 9000 bezoekers die naar Amsterdam waren afgereisd, kregen een puike show van internationale klasse voorgeschoteld. Soms knalde het glazuur van je tanden zoals in het ingetogen Tides of Time dan weer ging het van dik-hout-zaagt-men-planken in het compromisloze Martyr of the Free Word.

Met behulp van zangeres Alissa White-gluz van Arch Enemy werden een aantal songs gedaan en ook Wessels en Elize Ryd sprongen een keertje bij. Visueel heeft Epica haar zaakjes ook al jaren prima voor elkaar. Alles kwam voorbij en de band kreeg daarbij de hulp van rookmachines, een vlammenzee en serpentine. Natuurlijk is bijna alles wat Epica doet over de top. Het wordt de hoogste tijd dat ook het Nederlandse metal-publiek dat beseft want deze formatie is van absolute mondiale klasse.