40 jaar ESNS-verslag vrijdag:
Diversiteit en kwaliteit voeren boventoon
In veertig jaar tijd is Eurosnonic Noorderslag in Groningen uitgegroeid tot hét showcase-en netwerk event van Europa. De jubileumeditie benadrukt wederom hoeveel talent en onontdekte parels er in opkomst zijn.
Tekst: Angelique van Os | fotografie: archief EurosonicNoorderslag
We zijn present op de slotdag van Eurosonic, op vrijdag 16 januari. Overdag vormt de Oosterpoort het hart van een uitgebreid conferentieprogramma dat per dag al bestaat uit ruim 30 meetings, workshops en seminars, gericht op de muziekindustrie en artiesten.
Geschiedenis
Eerst even terugspoelen. ESNS begon in 1986 in eerste instantie als Battle of the Bands tussen Nederland en België, met onder andere Claw Boys Claw en I’ve Got the Bullets. Het daaropvolgende jaar ging de eer om Noord-Nederland en de rest van het land en kreeg het de naam Noorderslag. Gelukkig is het wedstrijdelement verdwenen, maar Noorderslag is gebleven en het exclusief voor Nederlandse artiesten en een graadmeter voor het nieuwe festivalseizoen.
Pas in 1995 werd Eurosonic geboren, een missie van founder Peter Smit om Europese bands een platform te bieden, en groeide Eurosonic door als springplank voor een internationale carriere. En voor diverse acts pakte dat groots uit: Stroamne, Hozier, Franz Ferdinand, Dua Lippa, Lianna La Havas, Celeste, Aurora, Nothing but Thieves en Sam Smith, allen stonden ze voor hun grote doorbraak op Eurosonic.
Naast het festival is het conferentieprogramma ook enorm uit zijn voegen gegroeid en komen alle facetten van de muziekindustrie aan bod bij panels en sprekers. Van de ontwikkelingen rond AI, het gebruik van Metadata, samenwerkingen tussen festivals tot grensoverschrijdend gedrag en veiligheid in de sector. En tussendoor is dit de gelegenheid om te netwerken natuurlijk. Enfin, over naar de muziek.
Becky Sikasa
We beginnen de avond easy going in de grote zaal van het Grand Theatre met de innemende Becky Sikasa die afgelopen jaar werd uitgeroepen tot Scottisch Artist of the year. Ondanks dat de neo-soul singer-songwriter een vijfkoppige band achter zich heeft staan inclusief backing vocals, durft ze veel ruimte op te zoeken en stilte te laten klinken. Het brengt rust en balans in de songs. De nummers zijn wel vrij kort en er is weinig variatie qua opbouw en daardoor wordt het al snel wat voorspelbaar. Sikases frasering en ad-lips zijn veelbelovend (ondanks de griep), ze mist alleen wat power als de band wat meer gas geeft. Soms doen haar stukken wat denken aan Lianne La Havas, hoewel ze niet dat vocale kaliber heeft. Maar deze dame zit niet voor niets in onder de vleugels van BBC Introduces, dus we houden haar in de gaten.
Sodl
Door naar Huize Maas, waar in de voorzaal de Oostenrijkse folkrock act Sodl staat, die genomineerd is voor de Amadeus Austrian Music Awards 2026 in de categorie Alternative. De slechts 21-jarige singer-songwriter is duidelijk hoorbaar geïnspireerd door rock en grunge uit de jaren 1990: rauw, stuwende drums en gierende gitaren. Het geluid is ronduit slecht, waardoor alles blikkerig en brommend klinkt. De zang blijft nauwelijks overeind – los van het gegil tussendoor- en de rol van violiste Paulina Scholz voegt weinig toe aan het geheel. Het is zonder meer een explosieve act, maar het geheel imponeert niet, wat deels te wijten is aan het slechte geluid.
Isaac Benjamin
We lopen door naar de andere kant van de zaal, waar popbelofte Isaac Benjamin zijn opwachting maakt. Bij het horen van zijn doorleefde donkere stem, krijg je niet het idee dat Benjamin slechts 21 lentes jong is. Hij heeft dan ook al aardig wat vlieguren gemaakt (stond onder andere in een uitverkochte Avicii Arenashow). De Zweed staat ook uiterst relaxt en zelfverzekerd op het podium en zo klinken zijn songs ook. Een vleugje Americana, folk en invloeden van Tom Petty, Sam Fender en Bruce Springsteen. Van laatstgenoemde speelt hij de klassieker I’m on Fire, waarmee hij probeert de zaal mee te krijgen. Het nummer blijft overeind, maar raakt niet echt.
Net wanneer de set wat te veel voortkabbelt, zet Benjamin een wat meer uptempo nummer in waardoor de energie omhooggaat. Dat had de zaal even nodig. Ook het daaropvolgende stuk slaat meer aan, met pulserende drums, fraaie koortjes en een catchy melodie. Ook hier komt de muziek door het slechte geluid niet altijd goed tot z’n recht. Of de band daardoor er af en toe naast zit qua modulaties en koortjes is de vraag.
Me And My Devil
Ondertussen is de Bulgaarse alternatieve hardrockband Me And My Devil al stevig aan het soundchecken in de voorste zaal, wat niet zo prettig voor Benjamin moet zijn. Het contrast is groot met de vorige act. Van subtiliteit is hier geen sprake. De band gooit gelijk alle remmen los met stuwende drumsyncopen, brommende baspartijen en vette gitaarrifs en distortioneffecten. De excentrieke frontman Angel Kasparynov werkt meermaals naar een climax toe door fluisterzang af te wisselen met rauwe uithalen en zanpartijen.Het podium is te klein voor deze energieke groep, waar het publiek uitbundig op mee bounced.
NéomÃ
We haasten ons naar dwars door de stad om nog een glimp op te vangen van de Nederlandse Néomà (Neomi Speelman) die afgelopen jaar al hoge ogen gooide met liveoptredens in het Concertgebouw en bij radioshows als Radio2 Muziekcafé. Met haar strijkensemble brengt ze prachtige, dromerige songs vol rijke melodieën, warme harmonieën en slaat ze een brug tussen folk en indie-pop. De heldere zang klonk hemels in De Nieuwe Kerk. Een act die we ongetwijfeld veelvuldig gaan terugzien op festivals en podia komend seizoen.Â
Hania Derej
We blijven in de Nieuwe Kerk om de Poolse pianiste en componiste Hania Derej te horen. Ze studeert aan het conservatorium van Amsterdam. Het is moeilijk voor te stellen, maar de 20-jarige toetseniste zou al 130 stukken op haar naam hebben staan, variërend van jazz, kamermuziek en elektronische soundscapes. Dat belooft wat.
De virtuoze Derej en haar trio brengen een mix van neo-klassieke modern creative jazz, wat met vlagen doet denken aan GoGo Penguin en Phronesis. Ze mixt deze sound met een vleug elektronica, want de Poolse schuift net zo makkelijk achter haar Nord. Met behulp van loops haalt ze een orkestratie aan soundscapes uit haar synth. Het levert een mooie, bijna filmische opbouw op wat de ritmesectie subtiel aanvult en vervolgens vol uitbouwt. De bandsettig komt qua galm en geluid ook hier niet altijd tot zijn recht, wat in dit geval te wijten is aan de akoestiek. Drums uitversterken in een kerk blijft een uitdaging. Het is in ieder geval een opsteker dat er ruimte voor dit soort instrumentale acts is op Eurosonic.
Madhouse Expressive
Door de soms grote afstanden tussen de podia en de korte sets, wordt het soms wat fragmentarisch om een act te zien. En een veelvoorkomend probleem voor het publiek zijn de lange rijen en dat je favoriete band net op hetzelfde moment geprogrammeerd is als die andere act. Keuzes, keuzes.
Zo hadden we besloten om de Tsjechische symfonische rockband Madhouse Expressive over te slaan, maar toen we ’s middags de manager tegen het lijf liepen en een VR-bril op het hoofd zette, veranderde het plan. Madhouse Expressive heeft namelijk een videoclip ontwikkeld waarbij je met een VR-bril en headphones letterlijk in het middelpunt staat van de band. Een bijzondere ervaring. Dus door naar het Forum. Aangekomen danst het publiek uitbundig op de opzwepende energieke rock, waarbij visuals geprojecteerd worden op alle muren. Evenals bij de VR-ervaring, krijg je het gevoel midden in de muziek te zitten. Een originele benadering van een kwalitatief goede band.Â
Keo
Opnieuw terug in Huize Maas, waar de Britse band Keo de melancholiek van Radiohead, Nirvana en Jeff Buckley doet herleven met ietwat sombere en monotone zang en heavy bas- en gitaarlijnen. Symfonisch gezien mist de indie-rock band van broertjes Finn en Conor Keogh diepgang, maar hey, deze gasten zijn nog jong en onbevangen. Qua vocals blijft frontman Finn te veel in dezelfde range hangen, waardoor de zang wat vlak en voorspelbaar wordt. Maar de energie is hoog en explosief en de vieze, harde distortion en gitaareffecten geven deze jonge honden ongetwijfeld toegang tot grote festivals.
Inspector Spacetime
We sluiten de avond af in de ‘geheime Expo zaal’ van het Forum. Het is namelijk een kleine onderneming om bij dit podium te komen. Eerst vier roltrappen omhoog, om vervolgens via een zijpassage trapsgewijs beneden uit te komen in de zaal. Hier zien we het eigenzinnige en onvermoeibare Inspector Spacetime uit IJsland. Weliswaar is de muziek volledig voorgeprogrammeerd met backingtracks, maar het energieke viertal springt en danst enthousiast over het podium met aanvullende zang, grote toms en spacey synthpartijen en vocoder effecten uit de Korg. En het geluid is zo waar goed in balans. Alles is definieerbaar inclusief de liefelijke stem van Vaka Agnarsdóttir, een opvallende verschijning door haar grote bos rode krullen.
Inspector Spacetime blendt invloeden van The Prodigy, Daft Punk, drum’n bass, Rave en disco tot hun eigen sound. Echt origineel is het niet, maar het klinkt lekker eigenwijs, en het publiek gaat er flink op los. Een fijne afsluiter van Eurosonic, waarbij diversiteit en kwaliteit de boventoon voeren.
