Savatage met Zak Stevens (zang), Chris Caffery (gitaar, zang), Al Pitrelli (gitaar), Johnny Lee Middleton (basgitaar) en Jeff Plate (drums) hebben een geweldige setlist meegebracht naar Europe en vanavond in Tilburg reageert het publiek bij de eerste tonen van Morphine Child al meteen heel enthousiast. Fantastische songs zoals Dead Winter Dead, Jesus Saves (van de iconische rockopera Streets), het refrein wordt echt voluit meegeschreeuwd, en Lights Out (Edge Of Thorns) zetten de toon voor een “nostalgische” power metal avond.

Het wonderschone, melodieuze This Is The Time is wat mij betreft het eerste hoogtepunt, maar het heftige Taunting Cobras zet de 013 echt in vuur en vlam. Handful Of Rain en vooral Chance – de Bohemian Rhapsody van Savatage – worden weer luidkeels meegezongen en vooral Chance bezorgt mij het eerste kippenvel van de avond, want de strot van Stevens klinkt hier fenomenaal.

De instrumentale rockers Temptation Revelation en Prelude To Madness geven Stevens even wat rust, maar Pitrelli en vooral Caffery zorgen voor het nodige gitaarvuurwerk in deze tracks van Gutter Ballet en Hall Of The Mountain King.

Het hard rockende Warriors van Power Of The Night wordt gezongen door Caffery en met Sirens (1983), Strange Wings (1987) en Unusual (1985) volgen nog een drietal hard rockende “oudjes”.

Verrassende keuze is wat mij betreft het enerverende The Hourglass van The Wake Of Magellan, maar dan volgt het absolute hoogtepunt van de avond, namelijk het iconische Believe, het slotnummer van Streets en tijdens deze epische power metal ballad houden veel mensen in de zaal het, inclusief ondergetekende, niet droog!

Met Gutter Ballet en Edge Of Thorns eindigt Savatage de reguliere set, maar de toegift is natuurlijk een spetterende uitvoering van Hall Of The Mountain King!

Wat een avond, wat een band, wat een fantastisch geluid en een bijna perfecte setlist – ik miste het theatrale One Child -, jammer natuurlijk dat Jon Oliva er niet bij was, maar met afstand het beste concert van 2026!