The Damn Truth was een van de verrassingen op Bospop 2026, deze Canadese classic rockband zette de tent in vuur en vlam. Na een zinderende en explosieve show had ik een interview met drie – Lee-La Baum (zang, gitaar), Tom Schemer (gitaar) en Pierre-Yves Letellier (basgitaar)- van de vier bandleden en het ging natuurlijk over hun Bospopgig en de groeiende interesse in deze rockband van Montreal. Mijn RUSH-T-shirt zorgde voor nogal wat enthousiasme en leverde meteen een aantal leuke anekdotes over mijn favoriete band aller tijden op, maar natuurlijk moest het gaan over The Damn Truth, dus…

Interview & foto: Martien Koolen

Hoe was het optreden in de Bospoptent?
Lee-La: “Ik heb van elke seconde genoten, toen we het podium opkwamen zag ik dat de tent compleet vol was, de mensen stonden te dringen om vooraan te komen, ha ha, we hadden nog geen noot gespeeld maar de sfeer was al meteen goed. Het publiek verwelkomde ons zo hartelijk en meteen vanaf de eerste riffs was er meteen die geweldige energie en dynamiek.”

Overal waar jullie komen spelen jullie de zalen “plat”, toch?
Pierre-Yves: “Ja, dat klopt, de hele tour tot nu toe is echt geweldig, overal waar we komen is het publiek geweldig en de interactie tussen het publiek en ons is ook overal ongelooflijk.”

Mooie naam voor een band trouwens, The Damn Truth, wie heeft die bedacht?
Tom: “We begonnen de band in de tijd van de indie/pop/synthesizer periode, weet je wel, met bands zoals Arcade Fire, die trouwens ook uit Montreal komen en in die periode was er eigenlijk geen band die alleen rockmuziek speelde en wij wilden een band oprichten die wel rockmuziek maakte, weet je wel, classic rock, stevige gitaarmuziek, en toen kwam ik op deze naam, ha ha”

Dus, wat is The Damn Truth?
Lee-La: “Nou, rock and roll, classic rock, het echte werk, ha ha.”

Stel, iemand heeft nog nooit van The Damn Truth gehoord, hoe zou je aan die persoon jullie sound omschrijven?
Lee-La: “Ik zou zeggen, kom naar een van onze shows en dan kun je het ervaren.”

Pierre-Yves: “Jazeker, man, kom kijken en luisteren, het is rock en roll, man!”

Tom: “Er is een tendens om elke soort van muziek een bepaald label te geven, maar voor ons is dat bullshit, zo zien wij onze muziek niet, we verzinnen een riff en van daar uit zien we wel waar de muziek uitkomt. “

Hoe is jullie werkproces, als jullie nieuwe songs componeren?
Lee-La: “Dat is elke keer anders…

Er is gewoon geen proces, dus…
Lee-La: “Ha ha, er is wel een proces, maar het is niet zo dat we bij elke nieuwe song precies hetzelfde doen, soms komt Tom opeens met een gitaarriff, of ik word in de morgen wakker en heb een goed idee voor een song. Het werkt gewoon prima zo, iedereen staat open voor nieuwe ideeën en we respecteren elkaars ideeën, we zijn eigenlijk gewoon een heerlijke muziekfamilie, we houden van elkaar, we gaan graag samen uit en we houden er vooral van om samen muziek te maken en te spelen. Alles gebeurt eigenlijk heel natuurlijk.”

Hebben jullie een speciale festival setlist?
Lee-La: “Yep, je hebt meestal maar een uur op een festival, dus dan moet je keuzes maken.”

Wie maakt de setlist?
Lee-La: Wij, samen met de hele band.”

Pierre-Yves: “Wij mixen de soep allemaal samen, ha ha…”

Lee-La: “We proberen op festivals zo veel mogelijk songs te spelen.”

Hebben jullie al crowdpleasers, nummers die jullie “moeten” spelen?
Lee-La: “Niet echt, het is moeilijk om op festivals te spelen want het eerste nummer moet meteen inslaan als de bekende bom, weet je wel? Natuurlijk wil je uiteindelijk graag de nummers spelen waar de band en het publiek blij van wordt. Het is ook altijd leuk om nieuwe nummers te spelen, nieuwe “baby’s” die je wilt delen met het publiek. Je kunt niet alles spelen, ha ha..”

Als ik in jullie band speelde zou ik beginnen met The Willow…
Lee-La: “Dat is waanzin, echt…”

Pierre-Yves: “Dat is echt een superidee, moeten we toch eens proberen..ha ha”

Jullie hebben een contract getekend bij Frontiers Records, klopt dat?
Lee-La: “Ja, dat is echt supercool.”

Tom: “Frontiers was echt onder de indruk van onze laatste plaat en het label schijnt echt goed en eerlijk te zijn.”

Pierre-Yves: “Zij zijn goed bevriend met Mike Tramp…”

Mike Tramp van White Lion?’
Pierre-Yves: “Ja, precies, en Mike is een echte fan van onze muziek en hij introduceerde ons bij Frontiers, dus…”

Wat betekent succes voor jullie?
Lee-La: “Elke avond spelen voor volle zalen, geen vrije dagen. Verbinding met mensen maken door en via onze muziek. Ik leef pas als ik op dat podium sta en muziek kan en mag maken.

Hoe belangrijk zijn jullie teksten en vinden jullie het belangrijk dat het publiek de teksten ook begrijpt en verstaat?
Lee-La: “Ja hoor, ik denk dat ik vandaag wat meer moeite heb gedaan om de woorden goed uit te spreken, zodat het publiek alle teksten duidelijk kon verstaan.”

Pierre-Yves: “Het is altijd bijzonder om in een land te spelen waar Engels niet de eerste taal is, maar als we dan spelen zingt het hele publiek toch alle teksten mee, in het Engels en dat is geweldig. Hoe kan dat??”

Jullie hebben kortgeleden in Duitsland gespeeld, merken jullie het verschil tussen het publiek daar en hier in Nederland?
Lee-La: “Nee, eigenlijk niet, ik zie dat anders, rock en roll is voor iedereen hetzelfde, het is gewoon een grote, fucking rock familie, ha ha…Iedereen snapt wat wij doen, waar we vandaan komen en wij zijn niet anders dan Duitsers of Nederlanders, wij zijn allemaal hetzelfde, waarom haten we elkaar eigenlijk allemaal, dat is echt bullshit, we zijn allemaal fucking buren, er is maar een wereld.”

Tom: “Wij komen uit Canada en de Franssprekende Canadezen haten de Engelssprekende Canadezen, dat is gewoon nonsens, wat is dat voor een onzin? “

Pierre-Yves: “Stop al die Canadezen en Duitsers en Nederlanders in een zaal waar goede rockmuziek wordt gespeeld en ze zijn allemaal vrienden en een grote familie, toch, ha ha”

Ambities?
Lee-La: “Ambities, wauw, een groot woord…overal rock en roll muziek spelen.”

Tom: “Uitbreiding van de Damn Truth familie, wij willen een connectie maken met iedere rock en roll fan, wij willen alleen maar groeien en groeien.”

Laatste vraag, als ik bij de Damn Truth speelde en jij was een muziekjournalist, wat zou je laatste vraag zijn?
Lee-La: “ha ha, prachtige vraag, man.”

Pierre-Yves: “Een zeer originele en leuke vraag, man, wauw!”

Lee-La: “Mijn god, waarom is Tom de red bastard?, ha ha….”

Het antwoord is?
Tom: “Afgelopen jaar was ik op een vlooienmarkt en ik vond een rode gitaar en nu kleed ik mij aan voor de gitaar, dus alles in rood, ha ha…”

Tom: “Mijn laatste vraag zou zijn: waarom denk je dat rockmuziek nog relevant is in 2026? Mijn antwoord is: The Damn Truth staat voor liefde, voor vrede, de gemeenschap en wij willen dat iedereen samenkomt voor rockmuziek en liefde. Daar geloof ik echt in, voor 100%, dit verzin ik niet.”

Pierre-Yves: “Voor mij zou de laatste vraag zijn, waarom word je in de morgen graag wakker? Antwoord: Om de connectie te maken met alle rock en roll fans op de wereld!!

Dank voor dit gesprek!
Tom, Lee-La en Pierre-Yves: “Jij bedankt, man, goed gesprek, mooie, interessante vragen.”