South Of Heaven (Maastricht), 6 juni 2026
Tekst en foto’s: Martien Koolen
Dit was de tweede editie van het South Of Heaven Festival in Maastricht en ondanks dat het weer, zeker zaterdag, nogal fris en regenachtig was, trok het enthousiaste publiek zich daar weinig van aan. Het was zaterdag volle bak en er werd naar hartenlust gecrowdsurft en zeker toen een van de grote vier van de thrash metal scene Anthrax om 17:45 het hoofdpodium betrad. Anthrax bestaat al sinds 1981en Scott Ian, een van de oprichters van deze New Yorkse band, is nog steeds van de partij. De titelsong van het derde studio album van Anthrax (1987) is de opener van een headbangende en hard rockende set; het geluid is prima en Scott Ian (gitaar), Charlie Benante (drums), Frank Bello (basgitaar), Jonathan Donais (leadgitaar) en zanger Joey Belladonna hebben er duidelijk zin in. De tweede song is een verrassing, want het is een cover, Got The Time, en nog wel een van niemand minder dan Joe Jackson, waarschijnlijk voor de meeste in het publiek een onbekend nummer…Daarna dendert de Anthrax-trein door met thrashklassiekers zoals Madhouse (lekker vet), Caught In A Mosh en Metal Thrashing Mad. Er wordt ook een nieuw nummer gespeeld van de het nieuwe Anthrax album Cursum Perficio, dat in september verschijnt, en wel het vette It’s For The Kids. Hoogtepunten van deze bruisende set zijn wat mij betreft Keep It In The Family van het album Persistence Of Time (1990) en Indians, waarmee het knallenede optreden van Anthrax werd afgesloten. Een vet optreden van een band die nog lang niet “versleten” lijkt, wel jammer dat ze Gung Ho van Spreading The Disease niet speelden….
Een uurtje later is het tijd voor Sepultura en deze Braziliaanse metal band is bezig met hun afscheidstournee met de welluidende titel: Celebrating Life Through Death. Sepultura was natuurlijk de band van Max en Igor Cavalera, maar tegenwoordig bestaat de band uit Paulo Jr. (basgitaar), Andreas Kisser (gitaar), Greyson Rekrutman (drums) en Derrick Green (zang). Sepultura’s set begint (na War Pigs van Black Sabbath) met de song Inner Self van het klassieke album Beneath The Remains (1989) en meteen valt op dat het publiek er vol voor gaat, want het moshen, headbangen en crowdsurfen kent geen grenzen. Eerlijk gezegd vind ik het geluid niet zo super (de bas en drums overheersen) en ook zanger/brulboei Green kan mij vandaag niet echt overtuigen. Vooral de nieuwe nummers van de EP The Cloud Of Unknowing (2026), zoals The Place, Beyond The Dream en All Souls Rising komen niet echt goed over bij het publiek. Het is dan ook wachten op klassieke Sepultura songs zoals Refuse/Resist, Arise en slotnummer Roots Bloody Roots; en gelukkig klinken deze wel lekker vet en eindigt het optreden toch nog positief.
Net voordat Megadeth het podium zal betreden begint het helaas behoorlijk hard te regenen, maar gezien het aantal Megadeth T-shirts in het publiek is dit toch de band waar de mensen voor gekomen zijn vandaag. Ook Megadeth is, net zoals Sepultura dus, bezig met een afscheidstournee, want Dave Mustaine houdt er na 43 jaar mee op, ondanks dat de band in januari van dit jaar nog een nieuw album, getiteld Megadeth, heeft uitgebracht. De line up van Megadeth anno 2026 is: Dave Mustaine (gitaar, zang), James Lomenzo (basgitaar), Dirk Verbeuren (drums) en Teemu Mantysaari (gitaar) en de setlist bestaat voornamelijk uit songs van de twee beste Megadeth-albums Rust In Peace (1990) en Countdown To Extinction (1992), maar Mustaine opent met Tipping Point van het nieuwe album, gevolgd door een van de beste Megadeth songs Hangar 18, waarbij vooral Mustaine’s gitaarwerk nog steeds briljant blijkt te zijn. Van het nieuwe album komen nog twee songs voorbij, namelijk: Let There Be Shred en I Don’t Care, maar de publiek wil de klassieke Megadeth songs horen. Gelukkig worden ze op hun wenken bediend, want Sweating Bullets, Countdown To Extinction, Tornado Of Souls (een werkelijk fantastische uitvoering vanavond) en Peace Sells denderen over het festivalterrein. De commercieel meest succesvolle single van Megadeth, Trust, wordt ook nog gespeeld, maar het zijn dan toch weer de twee fantastische toegiften die deze show bijzonder maken. Symphony Of Destruction wordt heerlijk meegebruld door het publiek en het ultieme Megadeth nummer HolyWars…The Punishment Due van Rust In Peace sluit dit memorabele thrashmetaloptreden waardig af; en ja, jammer dat Mustaine ermee ophoudt!
